Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 lutego 2026 r.

Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy F. B.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2026 r.

w B.

sprawy z powództwa sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w B.

przeciwko V. O.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanej na rzecz powoda 53.133,78 zł (pięćdziesiąt trzy tysiące sto trzydzieści trzy złote siedemdziesiąt osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty,

II.  Kosztami procesu obciąża w całości pozwaną i zasądza od pozwanej na rzecz powoda 8.074,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

III.  Nakazuje ściągnąć od pozwanej V. O. na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu 126,50 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa.

asesor sądowy F. B.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 sierpnia 2024 r. strona powodowa (...) sp. z o.o. w B. wniosła o zasądzenie od pozwanej V. O. kwoty 53.133,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powód wskazał, że strony zawarły umowę o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, którą wykonywał zgodnie z jej postanowieniami, a pozwana nie zgłaszała zastrzeżeń co do jakości usług. W toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono jednak nielegalny pobór energii elektrycznej, co zostało udokumentowane protokołem kontroli technicznej. W związku z ujawnionym naruszeniem powód wystawił dokument rozliczeniowy nr (...) na kwotę 53.133,78 zł, z terminem płatności do 23 sierpnia 2023 r. Należność ta nie została uregulowana. Pomimo skierowania do pozwanej przedsądowego wezwania do zapłaty w dniu 28 września 2023 r., zobowiązanie nie zostało spełnione, co uzasadniało wniesienie pozwu. Powód wyjaśnił również, że wysokość opłaty została ustalona na podstawie obowiązującej taryfy dla usług dystrybucji energii elektrycznej oraz przepisów ustawy Prawo energetyczne.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 września 2024 r. uwzględniono w całości żądanie strony powodowej.

W sprzeciwie pozwana zaskarżyła wydany nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana wskazała, że w całości kwestionuje twierdzenia pozwu, zarówno w zakresie ustaleń poczynionych podczas kontroli, jak i sposobu wyliczenia dochodzonej od niej opłaty za rzekomy nielegalny pobór energii elektrycznej. Pozwana przyznała jedynie, że pracownicy powódki wykonywali na terenie nieruchomości bliżej nieokreślone czynności kontrolne. Zaprzeczyła jednak, aby podpisywała jakikolwiek protokół kontroli oraz aby akceptowała ustalenia w nim zawarte. Oświadczyła również, że nie udzielała F. O. (1) pełnomocnictwa do reprezentowania jej w toku kontroli ani do składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń. Pozwana stanowczo zaprzeczyła również, aby dopuściła się nielegalnego poboru energii elektrycznej. Wskazała, że miejsce ujawnienia przewodu, który miał służyć do nieuprawnionego poboru energii, znajduje się w znacznej odległości od jej nieruchomości, co w ocenie pozwanej wyklucza możliwość korzystania z niego przez nią. Podniosła ponadto, że ani ona, ani osoby jej najbliższe nie posiadają wiedzy ani umiejętności technicznych pozwalających na wykonanie instalacji umożliwiającej nielegalny pobór energii. Z ostrożności procesowej pozwana zakwestionowała również twierdzenia dotyczące urządzeń elektrycznych wymienionych w załączniku do protokołu kontroli. Zaprzeczyła, aby wskazane urządzenia były użytkowane lub aby w ogóle znajdowały się na jej nieruchomości. Nie potrafi ich zidentyfikować na podstawie załączonych fotografii i podważa, aby przedstawione zdjęcia dokumentowały jakiekolwiek urządzenia należące do niej. Pozwana zakwestionowała także fotografie przedstawiające wykopy oraz znajdujące się w nich elementy instalacji. Wskazała, że na podstawie przedłożonych zdjęć nie jest w stanie określić miejsca ich wykonania ani ustalić, jakie urządzenia zostały na nich uwidocznione, a tym samym nie można jednoznacznie powiązać ich z jej nieruchomością.

STAN FAKTYCZNY:

Powód jest przedsiębiorstwem energetycznym. Przedmiotem działalności powoda jest dystrybucja energii elektrycznej.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 – tekst jednolity z późn. zm.) za nielegalny pobór energii przysługuje powodowi opłata w wysokości określonej w taryfie.

Podstawą obliczenia opłaty za nielegalne pobieranie energii jest każdorazowo Taryfa dla usług dystrybucji energii elektrycznej obowiązująca w dniu stwierdzenia naruszenia, zatwierdzona decyzją Prezesa URE.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2022 r. Prezesa URE zatwierdził ustaloną przez powoda taryfę dla usług dystrybucji energii elektrycznej.

Okoliczność bezsporna, a nadto dowód : decyzja z dnia 17 grudnia 2022 r. (k. 36), taryfa (k. 36v-53)

Pozwana jest właścicielką nieruchomości znajdującej się na pod adresem W. (...), dla której Sąd Rejonowy Poznań – O. Miasto w Poznaniu prowadzi (...).

Pozwana wraz z mężem zamieszkuje na nieruchomości od ok. 2015 r.

Pozwana prowadzi mikroprzedsiębiorstwo – agroturystykę, wynajmuje salę na imprezy okolicznościowe.

Okoliczność bezsporna, a nadto dowód : wydruk (...) nr (...) (k. 64-65), zeznania świadka F. O. (1) (k.95-96), zeznania pozwanej V. O. (k. 96-97)

W dniu 2 sierpnia 2023 r. w godz. 12:00 – 16:30 pracownicy powoda F. O. (2) i F. F. przeprowadzili, w obecności F. O. (1) – męża pozwanej, kontrolę w pod adresem W. (...) ze względu na donos, który trafił do powoda.

Kontrolujący dokonali oględzin układów pomiarowych i ich zabezpieczeń przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub zmianą wskazań, oględzin instalacji służących do poboru lub wprowadzania energii elektrycznej, sprawdzenia prawidłowości wskazań poszczególnych układów pomiarowo-rozliczeniowych, przeprowadzenia niezbędnych prac związanych z eksploatacją lub naprawą urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych należących do powoda, sprawdzenia stanu oplombowania.

W toku kontroli stwierdzono nielegalne podłączenie do linii kablowej pomiędzy słupem 28, a (...) 10/1 przy (...), poprzez zainstalowanie na kablu (...) 4x70 mm ² mufy trójnikowej i podłączenie nielegalnego obwodu.

W lokalu znajdowały się podłączone do instalacji elektrycznej m.in. urządzenia:

- 3 telewizory o mocy znamionowej 160 W każdy z nich,

- komputer o mocy znamionowej 70 W,

- DVD/ A-N o mocy znamionowej 160 W,

- 3 piekarniki, dwa o mocy znamionowej 2600 W, jeden o mocy znamionowej 3500 W,

- 2 frytkownice o mocy znamionowej 2500 W każda z nich,

- warnik o mocy znamionowej 1200 W,

- pralka o mocy znamionowej 2200 W,

- zmywarka/wyparzarka o mocy znamionowej 3000 W,

- odkurzacz o mocy znamionowej 1600 W,

- żelazko o mocy znamionowej 2100 W,

- światło o mocy znamionowej 400 W,

- kuchenka mikrofalowa o mocy znamionowej 1000 W,

- 8 lodówek o mocy znamionowej 400 W każda z nich,

- 6 nagrzewnic, 4 o mocy znamionowej 2000 W, dwie o mocy znamionowej 3000 W,

- bojler o mocy znamionowej 2000 W,

- małe AGD o mocy znamionowej 3200 W,

- klimatyzacja o mocy znamionowej 1200 W,

W trakcie kontroli ujawniono nielegalne podłączenie do linii zasilającej. Polegało ono na zamontowaniu w ziemi mufy trójnikowej na kablu zasilającym. Przed skrzynką może 1,5 lub 2 metry pracownicy powoda wykopali dziurę i znaleźli mufę. Wychodził z niej nielegalny obwód, który skierowany był w stronę działki pozwanej.

Mąż pozwanej - F. O. (1) podczas kontroli wskazał, miejsce, w którym znajdował się odcięty kabel, informując, że nie dochodzi do nielegalnego pobierania energii, bo kabel został usunięty. Kabel był cały czas pod napięciem, nie był profesjonalnie zabezpieczony. Część przewodu nielegalnego obwodu znajdowała się na posesji pozwanej i prowadziła do domu i garażu.

F. O. (1) – mąż pozwanej był obecny podczas kontroli, podpisał protokół kontroli i nie zgłosił zastrzeżeń, nie kwestionował ustaleń kontroli, nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do protokołu.

W dniu 3 sierpnia 2023 r. powód na podstawie Taryfy wyliczył, że opłaty za nielegalny pobór energii elektrycznej i opłaty za czynności związane z wykryciem nielegalnego poboru energii elektrycznej wyniosły 53.133,78 zł.

Pozwana nie była obecna od początku kontroli.

dowód : zlecenie nr (...) z dnia 2023-08-02 (k. 13), upoważnienie nr (...) (k. 13v), protokół kontroli nr (...) (k. 14-16), wyliczenia (k. 16v), zdjęcia (k. 20-35), mapa sytuacyjna (k. 66), akta nr (...), zeznania świadka F. O. (1) (k.95-96), zeznania pozwanej V. O. (k. 96-97), zeznania świadka F. O. (2) (k. 123-125), zeznania świadka F. F. (k. 125-126), protokół oględzin (k. 106)

Powód w dniu 4 sierpnia 2023 r. wystawił notę obciążeniową na kwotę 53.133,78 zł z terminem płatności do 23 sierpnia 2023 r.

dowód : pismo z dnia 4 sierpnia 2023 r. (k. 17), nota obciążeniowa (k. 17v-18)

Powód w dniu 28 września 2023 r. wezwał pozwaną do zapłaty w terminie do dnia 16 października 2023 r. kwoty 53.133,78 zł.

Pozwana nie uiściła należności.

dowód : przedsądowe wezwanie do zapłaty (k. 18v-19)

Powód w dniu 9 sierpnia 2023 r. złożył zawiadomienie do Prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. postępowanie zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy.

dowód : akta nr (...)

OCENA DOWODÓW:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów, którym dano wiarę w całości, gdyż nie budziły one wątpliwości odnośnie do swoje autentyczności.

Sąd dał wiarę dokumentom, z których dowód został przeprowadzony, ich wartości dowodowej nie kwestionowała bowiem żadna ze stron, a Sąd nie znalazł żadnych podstaw, by czynić to z urzędu. Dokumenty prywatne, stosownie do art. 245 k.p.c., stanowiły dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia w nich zawarte.

Zeznaniom świadków F. O. (2) oraz F. F. Sąd dał wiarę w całości. Świadkowie jako pracownicy powoda obecni na miejscu zdarzenia, w sposób szczegółowy i spójny przedstawili przebieg czynności. Ich relacje były logiczne, konsekwentne oraz wzajemnie się uzupełniały, a nadto znajdowały potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w dokumentacji sporządzonej podczas kontroli.

Zeznaniom świadka F. O. (1), Sąd dał wiarę jedynie częściowo. Sąd nie dał wiary twierdzeniom świadka w zakresie, w jakim wskazywał, że został zmuszony i zastraszony do podpisania protokołu, jak również, że przewód został odnaleziony poza terenem posesji. Twierdzenia te nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach, pozostawały w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pozostałych świadków oraz z dokumentacją sprawy.

Zeznaniom pozwanej Sąd również dał wiarę jedynie częściowo. Sąd odmówił wiary jej twierdzeniom w zakresie, w jakim zaprzeczała, aby dochodziło do nielegalnego poboru energii elektrycznej przez nią oraz jej męża, a także w części, w której podnosiła, że jej mąż został przymuszony do podpisania protokołu. W tej części jej relacja pozostawała w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadków oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

OCENA PRAWNA:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Powódka dochodziła roszczenia na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy w razie nielegalnego pobierania paliw lub energii, przedsiębiorstwo energetyczne może: 1) pobierać od odbiorcy, a w przypadku, gdy pobór paliw lub energii nastąpił bez zawarcia umowy, może pobierać od osoby lub osób nielegalnie pobierających paliwa lub energię opłatę w wysokości określonej w taryfie, chyba że nielegalne pobieranie paliw lub energii wynikało z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą odbiorca nie ponosi odpowiedzialności albo 2) dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych.

Z kolei nielegalne pobieranie paliw lub energii to pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy (art. 3 pkt 18 ustawy).

Sformułowanie przepisu art. 57 ust. 1 ustawy wskazuje, że pobierający nielegalnie energię lub paliwo odpowiada na zasadzie ryzyka, niezależnie od swego zawinienia, a uwolnić się od zapłaty zryczałtowanej opłaty może tylko w przypadku wykazania, że pobór ten wynikał z wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Ustalenie nielegalnego poboru energii lub gazu nie wymaga badania winy sprawcy w znaczeniu subiektywnym. Istota odpowiedzialności za nielegalny pobór gazu sprowadza się do tego, że odbiorca będzie odpowiadał za nielegalny pobór, bez względu na to, kto faktycznie pobrał nielegalnie paliwo, chyba że w toku postępowania wykaże, że wyłączną winę za zaistnienie nielegalnego poboru gazu ponosi osoba, za którą odbiorca odpowiedzialności nie ponosi.

Jeśli przedsiębiorstwo energetyczne nie ma obiektywnych możliwości wykazania wysokości szkody wyrządzonej wskutek nielegalnego poboru paliwa gazowego wobec nie zawarcia umowy o dostawę, to przysługuje mu prawo dochodzenia odszkodowania ryczałtowego, z tym, że pozwani nie mogą bronić się zarzutem, że przedsiębiorstwo energetyczne nie wykazało wysokości faktycznie zużytego paliwa. Mogą natomiast wykazywać, że ze względu na czas nielegalnego poboru oraz ilość urządzeń odbiorczych i właściwą stawkę taryfową, opłata ta powinna być naliczona w niższej wysokości.

Opłata za nielegalny pobór energii lub gazu nie jest wynikiem dobrowolnego tolerowania przez dostawcę czynów niedozwolonych w zakresie kradzieży energii/gazu, manipulacji przy urządzeniach pomiarowych, czy też samowolnego podpięcia się do sieci, a i sam odbiorca nie dokonuje powyższych działań w celu ponoszenia później kosztu opłaty za nielegalny pobór. Opłata za nielegalny pobór energii lub gazu nie legalizuje też wcześniejszych naruszeń prawa, stanowi jedynie ryczałtową rekompensatę za pobrany gaz, uszkodzenia sieci i urządzeń pomiarowych itp. Celem opłaty nie jest tylko prosty zwrot należności za dostarczoną energię czy paliwo, ale też ryczałtowa rekompensata za wszystkie poniesione szkody w związku z nielegalnym poborem. Opłata ta poprzez swoją wysokość pełni też rolę odstraszającą, mającą na celu odstraszyć od popełniania tego typu czynów. Ideą art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy było wprowadzenie sankcji w razie braku zawarcia jakiejkolwiek umowy z przedsiębiorstwem dostarczającym paliwo i jego pobieranie, wbrew jego woli (por. m.in. wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 6 września 2011 r., III Ca 93/11, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19 listopada 2013 r. V ACa 462/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie 18 grudnia 2018 r., VII AGa 531/18, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2017 r. II CSK 387/16, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2015 r. I ACa 824/15).

Do zastosowania ryczałtowego sposobu obliczenia należności za energię elektryczną wystarcza taki stan, w którym istnieje możliwość nielegalnego poboru tej energii. Nie jest natomiast potrzebny dowód, że pobór energii rzeczywiście nastąpił (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 września 1999 r., I Ca 363/99, Lex 38464).

Sąd doszedł do przekonania, że powód w sposób dostateczny wykazał zarówno zasadę, jak i wysokość dochodzonego roszczenia. Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na ustalenie, iż pozwana dopuściła się nielegalnego poboru energii elektrycznej, a nadto, że prawidłowo została naliczona opłata z tego tytułu.

Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności protokoły z przeprowadzonej kontroli, dokumentacja fotograficzna obrazująca sposób wykonania nielegalnego podłączenia oraz zeznania świadków uczestniczących w czynnościach kontrolnych, tworzą spójny, logiczny i wzajemnie korespondujący ze sobą zespół dowodów. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że na terenie nieruchomości pozwanej istniało podłączenie umożliwiające pobór energii elektrycznej z pominięciem układu pomiarowo–rozliczeniowego, a więc z obejściem urządzeń służących do rejestrowania rzeczywistego zużycia energii. Charakter ujawnionej instalacji, jej sposób wykonania oraz miejsce podłączenia nie pozostawiają wątpliwości, że miała ona na celu nieuprawnione korzystanie z energii elektrycznej. Odległosć od miejsca nielegalnego podłączenia do domu pozwanej nie była znaczna i prowadziła wzdłuż nasypu, na który wskazywali świadkowie F. i O. pokazując, gdzie leżał wskazany przez nich kabel.

Powód przedstawił także szczegółowy sposób wyliczenia dochodzonej opłaty, wskazując podstawy jej naliczenia oraz przyjęte parametry, zgodne z obowiązującymi przepisami oraz taryfą. Wyliczenia te nie zostały skutecznie zakwestionowane przez pozwaną ani podważone przy użyciu jakichkolwiek przeciwdowodów. Tym samym należało uznać, że roszczenie zostało wykazane zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 210 § 2 k.p.c., każda ze stron obowiązana jest do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów, przy czym powinna wyszczególnić fakty, którym zaprzecza. Skuteczne zakwestionowanie roszczenia wymaga zatem nie tylko ogólnego zaprzeczenia, lecz wskazania konkretnych okoliczności faktycznych oraz przedstawienia dowodów na ich poparcie. Pozwana ograniczyła się do negowania odpowiedzialności oraz twierdzenia, iż nie dochodziło do nielegalnego poboru energii, nie przedstawiając jednak żadnych przekonujących dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia wynikające z dokumentów i zeznań świadków.

W niniejszej sprawie to na powodzie, zgodnie z art. 6 k.c., spoczywał ciężar wykazania, że doszło do nielegalnego poboru energii elektrycznej oraz w jakim zakresie. Obowiązkowi temu powód sprostał. Jednocześnie z przeprowadzonych dowodów wynika, iż odpowiedzialność za stwierdzony pobór energii obciąża pozwaną jako odbiorcę energii i osobę władającą nieruchomością. Z zeznań świadków oraz treści protokołu kontroli wynika, że mąż pozwanej wskazał pracownikom powoda miejsce obcięcia kabla oraz przebieg instalacji, co w sposób oczywisty wiąże domowników z ujawnionym podłączeniem. W tej sytuacji to na pozwanej spoczywał ciężar wykazania, iż nie ponosi odpowiedzialności za zaistniałą sytuację, w szczególności, że nielegalny pobór był wynikiem działania osoby trzeciej, za którą nie odpowiada. W toku postępowania nie przedstawiono jednak żadnych dowodów potwierdzających taką wersję zdarzeń.

Sąd miał również na uwadze, że sposób wykonania oraz zabezpieczenia przewodu odbiegał od jakichkolwiek standardów technicznych i mógł stwarzać realne zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających na terenie nieruchomości. Instalacja miała charakter prowizoryczny, nie była objęta kontrolą właściwych służb ani nie spełniała wymogów bezpieczeństwa, co dodatkowo przemawia za jej nielegalnym charakterem. Okoliczności te wzmacniają wniosek, iż działanie miało charakter świadomy i ukierunkowany na osiągnięcie korzyści majątkowej kosztem dostawcy energii.

Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż pozwana prowadzi działalność gospodarczą o charakterze agroturystycznym, obejmującą wynajem sali oraz korzystanie z licznych urządzeń elektrycznych, co generuje znaczne zapotrzebowanie na energię elektryczną. W realiach niniejszej sprawy okoliczność ta koresponduje z ustaleniem, iż nielegalne podłączenie miało na celu zaspokojenie zwiększonego zapotrzebowania na energię bez ponoszenia związanych z tym kosztów. W świetle powyższego fakt nielegalnego poboru energii nie budzi żadnych racjonalnych wątpliwości.

Mając na uwadze całokształt poczynionych ustaleń faktycznych Sąd uznał roszczenie powoda za w pełni uzasadnione i orzekł jak w punkcie I wyroku. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c., zasądzając je od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty.

KOSZTY PROCESU:

W punkcie II wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Pozwana przegrała postępowanie w całości i powinna zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty. Na zasądzoną kwotę złożyło się 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 2.657,00 zł opłaty od pozwu oraz kwota 5.400,00 zł wynagrodzenia pełnomocnika (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. o opłatach za czynności radców prawnych).

Nadto, zgodnie z treścią art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

W pkt III wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanej kwotę 126,50 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa związanych ze zwrotem kosztów stawiennictwa świadka F. O. (2) na rozprawie w dniu 17 września 2025 r.

Asesor sądowy F. B.