Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, Wydział IV Rodzinny i Nieletnich w składzie

Przewodniczący: sędzia Kamila Charzyńska

Protokolant: sekr. sąd. Paulina Bratkowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2025 r. w Poznaniu sprawy

z powództwa M. W. (1)

przeciwko J. W. (1)

o ustalenie ustania obowiązku alimentacyjnego

1.  ustala, że obowiązek alimentacyjny powoda M. W. (1) wobec pozwanego J. W. (1) określony w wyroku Sadu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013r. sygnatura XII C 2447/08 ustał z dniem 1 sierpnia 2024r.;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego J. W. (1) na rzecz powoda M. W. (1) kwotę 457 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 257 zł ( dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Kamila Charzyńska

UZASADNIENIE

Pozwem z 21 maja 2025 r. (data nadania) powód M. W. (1), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o ustalenie, iż obowiązek alimentacyjny powoda względem pozwanego J. W. (1) określony w wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 26 lipca 2013 r. sygn. akt XII C 2447/08, ustał w dniu 8 stycznia 2021 r. Pozwany wniósł również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 26 lipca 2013 r. łoży na rzecz syna alimenty w kwocie 300 zł miesięcznie. Pozwany nie posiada żadnego kontaktu z pozwanym, a więzi rodzinne zostały utracone. Pozwany w 2021 r. osiągnął pełnoletność, zaś ojciec nie posiada wiedzy, czy pozwany pracuje i od kiedy. M. W. (1) próbował uzyskać od syna informacje, wysyłając 17 kwietnia 2025 r. list polecony, który nie został jednak odebrany. Wobec powoda toczy się obecnie postępowanie egzekucyjne o zapłatę zaległych alimentów.

W odpowiedzi na pozew J. W. (1), reprezentowany przez swoją matkę J. W. (2) uznał powództwo w części, wskazując, że obowiązek alimentacyjny powoda wobec pozwanego ustał z dniem odebrania przez niego odpisu pozwu tj. z dniem 7 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu wskazano, że powód nigdy po 8 stycznia 2021 r. nie zwrócił się do niego o podanie, czy się uczy, pracuje oraz w jakiej jest sytuacji materialnej. Zaprzeczył, aby otrzymał pismo z 17 kwietnia 2025 r. W dniu 8 stycznia 2021 r. J. W. (1) był uczniem 2 klasy liceum ogólnokształcącego. Następnie w maju 2022 r. zdawał maturę, a w lipcu 2022 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. W październiku 2022 r. rozpoczął studia dzienne na (...) w P., a następnie w październiku z uwagi na zmianę sytuacji życiowej i zdrowotnej zmienił uczelnię i rozpoczął studia na Uniwersytecie (...) w P.. W kwietniu 2023 r. pozwany zachorował na cukrzycę typu pierwszego i 4 kwietnia 2023 r. w stanie zagrażającym życiu trafił do szpitala. Jakość życia pozwanego oraz jego stan fizyczny znacząco się pogorszyły. Pozwany znalazł się w trudnej sytuacji emocjonalnej i był w słabej kondycji psychicznej. Wskazał, że alimenty otrzymywane od pozwanego w niewielkiej części pokrywały jego potrzeby, a powód nigdy nie był zainteresowany losem pozwanego, a w dzieciństwie znęcał się psychicznie nad matką pozwanego i pozwanym i jego starszymi braćmi, przez co pozwany nie chce utrzymywać kontaktu z ojcem. To matka pozwanego wysyłała powodowi SMS, z którego wynikało, że pozwany uczy się w liceum.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. W. (1) ur. (...) pochodzi ze związku M. W. (1) i J. W. (2). Po rozstaniu rodziców pozwany pozostał pod opieką matki. Wyrokiem rozwodowym z 26 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie pod sygn. akt XII C 2447/08 rozwiązał małżeństwo stron, powierzając wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim wówczas J. W. (1) matce, ograniczając powodowi prawo do ogólnego wglądu w wychowanie i wykształcenie oraz sposobu leczenia, a także zasądzając od M. W. (1) na rzecz małoletniego wówczas J. W. (1) alimenty w kwocie po 300 zł miesięcznie, płatne z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia uprawomocnienia się wyroku, do rąk matki powoda J. W. (2) z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. Sąd Okręgowy ustalił również kontakty ojca z synem:

1. w sierpniu i wrześniu 2013 r. - przez 4 godziny jednego dnia w każdym tygodniu w siedzibie (...) Komitetu Ochrony (...) w P. pod nieobecność powódki;

2. od października 2013 r. do grudnia 2013 r. przez 4 godziny w dwa dni każdego tygodnia w siedzibie (...) Komitetu Ochrony (...) w P. w nieobecności powódki po precyzyjnym ustaleniu przez powódkę i pozwanego z reprezentującymi ten Komitet pracownikami owych dni - jednocześnie zobowiązując powódkę do jego przyprowadzania i odprowadzania do i z miejsca jego siedziby oraz nie utrudniania tych spotkań;

3. poczynając od stycznia 2014 r. po 2 godziny w dwa dni każdego tygodnia z możliwością ich rozszerzenia - poza miejscem zamieszkania małoletniego i w nieobecności powódki przy udziale kuratora sądowego i z możliwością udziału w tych spotkaniach jego babci i kuzynek ze strony pozwanego po precyzyjnym ustaleniu tych dni przez strony i kuratora sądowego — zobowiązując pozwanego do przyprowadzania i odprowadzania małoletniego z i do miejsca jego zamieszkania, a powódkę do ich nie utrudniania.

W chwili ustalenia należnych J. W. (1) od ojca alimentów pozwany miał 10 lat, był uczniem szkoły podstawowej, mieszkał z matką i braćmi. Na zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb małoletni potrzebował co miesiąc około 812 zł, w tym: wyżywienie (372 zł), kosmetyki (5 zł), środki czystości (25 zł), bilet (27,50 zł), przybory szkolne (5 zł), składka szkolna (10 zł); w skali roku: podręczniki (300 zł), przybory szkolne (50 zł), plecak (50 zł), okulary (50 zł), wycieczka szkolna (100 zł), prezent urodzinowy (50 zł); w skali do 3 miesiące: buty (100 zł), kurtka (100 zł), bielizna (30 zł), koszulka (20 zł), spodnie (150 zł), bluza (80 zł), lekarstwa (30 zł).

M. W. (1) pracował dorywczo. Był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, tłumacząc się brakiem możliwości znalezienia pracy, a także depresją. Sąd ustalił możliwości zarobkowe M. W. (1) na poziomie 1.600 zł, w oparciu o przedstawione przez PUP oferty pracy dla osób nie posiadających kwalifikacji. Przy tym założeniu Sąd orzekając o alimentach uznał, że M. W. (1) ma możliwości by utrzymywać syna na poziomie 300 zł. M. W. (1) od czasu do czasu spotykał się z pozwanym w (...) w P. pod nadzorem zatrudnionych w nim pracowników. Mężczyzna pozostawał pod opieką psychiatryczną i leczył się z uwagi na wielopoziomową dyskopatię szyjną, zwyrodnienie kręgosłupa,, zmiany zwyrodnieniowe stawów, nadciśnienie tętnicze, miażdżycę, przerost gruczołu krokowego, kamicę woreczka żółciowego i zespół neurasteniczny.

Powód łożył na J. W. (1) dobrowolnie podwyższone alimenty w wysokości 550 zł. Jednocześnie powód posiada dług alimentacyjny wobec pozwanego w wysokości 44.832,76 zł w sprawie Kmp 18/20, prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym Poznań Nowe Miasto i W. w P. B. W..

Pozwany J. W. (1) ma obecnie 22 lata i mieszka z matką. W dniu 8 stycznia 2021 r. (dzień po 18. urodzinach) był uczniem 2 klasy liceum ogólnokształcącego, zaś w maju 2022 r. zdał maturę. W październiku 2022 r. rozpoczął studia dzienne na Uniwersytecie(...) w P.. Następnie w październiku 2023 r. z uwagi na zmianę sytuacji życiowej i zdrowotnej zmienił uczelnię i rozpoczął studia na Uniwersytecie (...) w P.. W dniach 4-9 kwietnia 2023 r. pozwany przebywał w Szpitalu Miejskim (...)w P.. Trafił tam niespodziewanie i w stanie zagrażającym jego życiu. Lekarze zdiagnozowali u pozwanego cukrzycę typu 1 z acetonurią, co miało znaczący wpływ na zmianę w jego funkcjonowaniu, bowiem pogorszył się jego ogólny stan fizyczny, pozwany stał się bardziej podatny na infekcje, osłabiony. Poza tym w związku z diagnozą znalazł się w trudnej sytuacji emocjonalnej i doznał załamania psychicznego, co miało wpływ na decyzję o skreśleniu go z listy studentów w dniu 25 stycznia 2024 r.

Od 1 sierpnia 2024 r. pozwany pracuje na stanowisku operatora numeru alarmowego, za co obecnie otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 5000 zł netto, zaś na początku kariery jego wynagrodzenie wynosiło około 4.500 zł netto. Pozwany nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, lecz stara się o nie. Obecnie studiuje zaocznie na uniwersytecie (...) w P. na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne. W 2024 r. pozwany ukończył kurs, celem uzyskania prawa jazdy, który wyniósł 3000 zł (250 zł miesięcznie w ujęciu rocznym).

W związku z ujawnioną chorobą pozwany przyjmuje leki i pozostaje na specjalnej diecie. Pozwany jest osobą zależną od insulinoterapii, wymaga ciągłego pomiaru poziomu cukru, wkłucia w ciało pompy insulinowej, monitorowania dawek podawanej przez pompę insuliny. Wymaga to dodatkowych środków finansowych i zakupu insuliny, sensorów do pomiaru glukozy, osprzętu do pompy insulinowej.

Pozwany mieszka obecnie z matką i przekazuje jej co miesiąc 700 zł tytułem partycypacji w kosztach utrzymania mieszkania.

Na miesięczne koszty utrzymania pozwanego składają się: partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania (700 zł), wyżywienie (1000 zł), higiena i środki czystości (150 zł), odzież i obuwie (200 zł), pompa insulinowa i akcesoria (400 zł), insulina (50 zł), doraźne leki (30 zł), wizyty lekarskie i podolog (200 zł), czesne (650 zł), prawo jazdy (250 zł) – łącznie około 3630 zł.

Powód M. W. (1) ma 66 lat, z zawodu jest mechanikiem samochodowym. Obecnie przebywa ma emeryturze. Jego dochód wynosi 3127,12 zł, lecz otrzymuje 980 zł z powodu zajęcia komorniczego. Mężczyzna nie posiada zaświadczenia o niezdolności do pracy, bądź o niepełnosprawności. Powód choruje przewlekle na dyskopatię, dnę moczanową. W 2014-2015 r. przechodził nowotwór złośliwy prostaty, ale nie miał chemioterapii oraz naświetlania. Mężczyzna posiada rany na stopach, które w przypadku nasilenia wymagają leczenia specjalnymi plastrami ze srebrem.

Powód obecnie mieszka z partnerką. Na koszt utrzymania mieszkania składają się: podatek od nieruchomości (42 zł), ogrzewanie (188 zł), prąd (300 zł), woda ( 50 zł), wywóz nieczystości (100 zł), internet (60 zł) – łącznie 740 zł tj. ok. 370 zł na osobę.

Na miesięczne deklarowane koszty utrzymania powoda składają się opłaty na: partycypację w kosztach utrzymania mieszkania (370 zł), leki (100 zł), telefon (70 zł), kosmetyki (75 zł), leczenie ran (200 zł) – łącznie 815 zł. Koszt wyżywienia ponosi w całości partnerka powoda.

Powód nie utrzymuje obecnie kontaktu z pozwanym i nie wiedział o jego chorobie. Nieutrzymywanie kontaktu mężczyzna tłumaczy deklaracjami matki pozwanego.

Dowód: odpis wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2013 r. w sprawie XII C 2447/08 (k.7-11), list do powoda z 17 kwietnia 2025 r. (k.11), polisa (k.12), dowód spłacania alimentów (k.16-17), dokumentacja lekarska (k.34-38, 73), faktury (k.39-40), zawiadomienie o wysokości opłat (k.41), świadectwo dojrzałości (k.42), emerytura powoda (k.48, 85, 90), postanowienie komornika sądowego w sprawie Kmp 18/20 (k.53-54), zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne (k.55-57), zaświadczenie (k.58, 61), umowa o świadczeniu usług edukacyjnych (k.59-60), odpis zupełny aktu urodzenia (k.62, 72), pisma komornika sądowego (k.91-92), rachunek na polisie kapitałowej (k.94), przesłuchanie powoda (k.96), przesłuchanie pozwanego (k.121-122), dokumenty w aktach Sądu Okręgowego w Poznaniu sygn. akt XII C 2447/08 .

Opisany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy oraz dokumentów w aktach sprawy Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. akt XII C 2447/08, a nadto w oparciu o dowód z przesłuchania stron.

Wskazanym wyżej dokumentom Sąd dał wiarę, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości ani mocy dowodowej, a Sąd nie znalazł podstawy, dla których miałby to czynić z urzędu. Wskazanym dokumentom urzędowym i prywatnym Sąd przypisał znaczenie, jakie wynika z art. 244 i 245 k.p.c.

Za wiarygodny Sąd uznał dowód z przesłuchania powoda, bowiem jego zeznania były logiczne i konsekwentne, nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, a także częściowo w zeznaniach pozwanego. M. W. (1) w sposób jasny wskazał okoliczności, w związku z których spełnieniem domagał się ustalenia wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, jak i opisał logicznie swoją obecną sytuację majątkową i zarobkową.

Wiarygodne okazały się również zeznania złożone przez pozwanego. J. W. (1) opisał ze szczegółami swoją aktualną sytuację życiową, nakreślił sytuację dotyczącą zdrowia, edukacji i podejmowanej pracy zarobkowej. Pozwany przedstawił również koszty swojego utrzymania i przyznał, że nie posiada wiedzy dot. szczegółowych kosztów utrzymania mieszkania, gdyż tymi sprawami zajmuje się matka pozwanego.

Sąd zważył co następuje:

W rozpoznawanej sprawie M. W. (1) domagał się ustalenia, że ciążący na nim względem J. W. (1) obowiązek alimentacyjny wygasł z dniem 8 stycznia 2021 r. M. W. (1) swoje żądnie wywiódł z okoliczności pełnoletności syna, jak i braku informacji dotyczących dalszej edukacji dziecka.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części, jednak z inną datą, niż domagał się tego powód. O ile bowiem Sąd doszedł do przekonania, że pozwany jest w stanie się samodzielnie utrzymać, to jednocześnie uznał, iż furtkę do samodzielności finansowej otwiera mu dopiero rozpoczęcie pracy na stanowisku operatora numeru alarmowego w sierpniu 2024 r.

Podstawę prawną zgłoszonego żądania stanowił art. 138 k.r.o., w świetle którego w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego oraz art. 133 § 3 k.r.o., w świetle którego rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się.

Podkreślenia wymaga, że podstawą powództwa z art. 138 k.r.o. może być tylko taka zmiana stosunków, która nastąpiła nie wcześniej niż po uprawomocnieniu się wyroku zasądzającego alimenty (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 maja 1999 r., I CKN 274/99, niepubl.). Rozstrzygnięcie o żądaniu opartym na art. 138 k.r.o. wymagało porównania stanu rzeczy istniejącego w chwili uprawomocnienia ostatniego wyroku w przedmiocie ciążącego na powodzie względem pozwanego obowiązku alimentacyjnego ze stanem rzeczy istniejącym na moment zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie. W szczególności konieczne było stwierdzenie, czy w badanym okresie nastąpiła taka zmiana stosunków, która uzasadnia uchylenie ciążącego na powódce obowiązku alimentacyjnego.

Rozstrzygając o zasadności żądania zgłoszonego przez M. W. (1) należało mieć na uwadze, że rodzic zobowiązany do alimentacji pełnoletniego dziecka tylko wówczas może się domagać uchylenia obowiązku alimentacyjnego, gdy wykaże, że jest ono w stanie utrzymać się samodzielnie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 1998 r., II CKN 722/97, niepubl.). Zgodnie z art. 133 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Z kolei art. 133 § 3 mówi o tym, że mogą oni uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się. Stosowanie od powołanych przepisów przesłanką obowiązku alimentacyjnego rodziców względem dziecka jest brak zdolności dziecka do samodzielnego utrzymania się. Oznacza to, że o wygaśnięciu obowiązku alimentacyjnego decyduje kryterium osiągnięcia przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymania się. Spełnienie tego kryterium zależy od okoliczności faktycznych sprawy. Rozstrzygając przedmiotową sprawę, Sąd miał również na uwadze, że jeśli chodzi o dzieci uprawnione do świadczeń alimentacyjnych od rodziców, to świadczenia te przysługują im, jeśli nie są one w stanie utrzymać się samodzielnie. Jednakże, jeżeli są już dorosłe, wówczas istnienie ich uprawnienia do alimentów zależy od sytuacji ekonomicznej rodziców i od tego, czy dziecko czyni starania, by ekonomicznie się usamodzielnić. Sąd wskazuje, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka nie jest ograniczony przez żadne sztywne terminy, a w szczególności przez termin dojścia alimentowanego do pełnoletności. Trwa on do chwili osiągnięcia przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymania się, to więc kryterium decyduje o wygaśnięciu tego obowiązku. Nie jest też związany ze stopniem wykształcenia w tym sensie, że nie ustaje z chwilą osiągnięcia przez alimentowanego podstawowego lub średniego wykształcenia ( patrz wyrok SN z dn. 14.11.1997 r. , III CKN 257/99 – OSNCP 1988/4/70, SN z dn. 17.12.1976 r. , OSP i KA 1977, poz. 196).

Przeprowadzone postępowanie dowodowe dało podstawy, by stwierdzić, że w badanym okresie zmieniła się zarówno sytuacja powoda, jak i pozwanego.

Po pierwsze wskazać należy, że w trakcie orzekania w przedmiocie obowiązku alimentacyjnego powoda względem pozwanego możliwości zarobkowe M. W. (1) kształtowały się na poziomie około 1.600 zł miesięcznie. Powód pracował wówczas dorywczo, a także był zarejestrowany w Państwowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna. Obecnie powód jest emerytem, którego emerytura wynosi 3127,12 zł, zaś do ręki otrzymuje 980 zł w związku z zajęciem komorniczym z tytułu niealimentacji na rzecz J. W. (1). Z uwagi na ustalony w sprawie stan faktyczny należało uznać, iż możliwości majątkowe pozwanego uległy polepszeniu, ponieważ dla ich oceny nie ma znaczenia obciążenie długami i egzekucje komornicze. Powód przeszedł jednak nowotwór złośliwy prostaty, choruje przewlekle na dyskopatię i dnę moczanową, co z kolei ogranicza jego możliwości dorabiania do emerytury i wymaga nakładów na leczenie.

Znaczna zmiana w rozumieniu art. 139 k.r.o. wystąpiła zaś po stronie uprawnionego do alimentacji. J. W. (1) w chwili orzekania w przedmiocie obowiązku alimentacyjnego był osobą małoletnią, w pełni zależną finansowo od swoich rodziców i opiekunów. Mieszkał z matką i uczył się w szkole podstawowej. Obecnie pozwany ma 23 lata, a od sierpnia 2024 r. jest zatrudniony na stanowisku operatora numeru alarmowego, uzyskując wynagrodzenie najpierw 4500 zł netto, a obecnie 5000 zł. Powyższe nakazuje przyjąć, że J. W. (1) stał się pełnoprawnym uczestnikiem rynku pracy, nabywając możliwość zarobkowania i samodzielności w zakresie swojego utrzymanie. Dla oceny dojrzałości zawodowej i samodzielności zarobkowej J. W. (1) nie ma znaczenia, że pozwany nadal studiuje, ponieważ kontynuuje naukę na studiach zaocznych, a jego praca pozwala na naukę, zaś zarobki umożliwiają studia zaoczne.

Sąd wziął przy tym pod uwagę chorobę pozwanego. Pozwany choruje na cukrzycę typu pierwszego. Choroba tego typu ma charakter trwały i nieodwracalny, wymagający dożywotniego leczenia. Choroba ta wymaga stałej insulinoterapii, regularnej kontroli glikemii oraz ciągłego monitorowania parametrów metabolicznych, co wiąże się z koniecznością ponoszenia zwiększonych i stałych kosztów leczenia. Stan ten wymaga szczególnej kontroli medycznej i częstszych badań diagnostycznych, co generuje podwyższone koszty utrzymania pozwanego. Wydatki te mają charakter konieczny, stały i niezbędny dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania osoby uprawnionej oraz zapobiegania poważnym powikłaniom zdrowotnym. Warto jednak zaznaczyć, że sam fakt występowania choroby przewlekłej, jeżeli nie ogranicza ona zdolności do pracy i nie generuje kosztów przekraczających możliwości finansowych pozwanego, nie stanowi podstawy do utrzymania alimentów, zwłaszcza gdy pozwany osiąga dochody pozwalające na pokrycie kosztów leczenia, jak i samodzielne utrzymanie się.

Nie bez znaczenia pozostaje również kwestia samego wynagrodzenia uzyskiwanego przez pozwanego oraz kosztów jego utrzymania.

Odnosząc się do pierwszej z przywołanych kwestii wskazać należy, iż te kształtują się na poziomie znacznie wyższym niż wynagrodzenie powoda i wynoszą przy rozpoczęciu pracy 4500 zł netto obecnie około 5000 zł, w czasie, gdy emerytura powoda kształtuje się na poziomie 3127,12 zł. Mając na względzie podane przez pozwanego koszty jego utrzymania, Sąd zobowiązany był do ich weryfikacji ze względu na treść art. 135 § 1 k.r.o. zgodnie z którym zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Sąd uznał za uzasadnione wydatki pozwanego na średnim poziomie 3630 zł miesięcznie, w tym wydatki na: utrzymania mieszkania (700 zł), wyżywienie (1000 zł), higiena i środki czystości (150 zł), odzież i obuwie (200 zł), pompa insulinowa i akcesoria (400 zł), insulina (50 zł), doraźne leki (30 zł), wizyty lekarskie i podolog (200 zł), czesne (650 zł), prawo jazdy (250 zł), nie kwestionując żadnego z nich.

Jak wyżej wspomniano, zdolność dziecka do samodzielnego utrzymania, w przypadku spraw o stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, jest kluczowym i decydującym kryterium, którego stwierdzenie implikuje pozytywny dla zobowiązanego alimentacyjnie skutek. Ustalone jak powyżej możliwości zarobkowe pozwanego kształtują się na poziomie około 4500-5000 zł, a jego potrzeby opiewają na kwotę 3630 zł, co oznacza, że J. W. (1) jest w stanie samodzielnie zarobić na swoje utrzymanie, łącząc przy tym pracę ze studiami oraz z potrzebą leczenia cukrzycy. Powyższe zaś jednoznacznie implikuje wniosek o braku dalszej konieczności alimentacji ze strony ojca.

Oceniając z kolei położenie powoda, Sąd po dokładnej analizie osiąganych przez niego dochodów i jednocześnie uzasadnionych wydatków (partycypacja w kosztach utrzymania mieszkania 370 zł, leki 100 zł, telefon 70 zł, kosmetyki 75 zł, leczenie ran 200 zł – łącznie 815 zł), doszedł do przekonania, że z uzyskiwanej emerytury (3127,12 zł), M. W. (1) pozostaje wolna kwota około 2470 zł, choć posiada on zajęcie komornicze w związku z niealimentacją na rzecz syna – J. W. (1).

Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uznał, że zachodzą przesłanki ustalenia wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego powoda wobec pozwanego. Sąd stwierdził, iż obowiązek alimentacyjny powoda względem J. W. (1) wygasł z dniem 1 sierpnia 2024 r., to jest z dniem rozpoczęcia pracy na stanowisku operatora numeru alarmowego, o czym orzeczono jak w punkcie 1. wyroku.

Dalej idące żądanie pozwu podlegało oddaleniu jako nieuzasadnione, o czym Sąd orzekła w punkcie 2. wyroku. Przede wszystkim Sąd nie zgodził się z wnioskiem powoda, aby za dzień wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego uznać datę 8 stycznia 2021 r. tj. dzień po osiągnięciu przez pozwanego niepełnoletności. W dacie tej pozwany był uczniem liceum ogólnokształcącego i nadal znajdował się na utrzymaniu rodziców. Również w późniejszym czasie pozwany zdał maturę, rozpoczął studia dzienne, a następnie zmagał się z chorobą. Sąd uznał, że dopiero podjęcie pracy zarobkowej stanowi moment usamodzielnienia się przez pozwanego, wobec czego uznał datę 1 sierpnia 2024 r. za dzień ustania obowiązku alimentacyjnego.

Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie 3. wyroku orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., bowiem pozwany przegrał sprawę co do zasady.

Sędzia Kamila Charzyńska